Skip to content

தேய்ந்த செருப்பு

தேய்ந்த செருப்பு
நாளுக்கு நாள்
ஆயிரக்கணக்கான முத்தங்களை
மண்ணுக்கு அளித்துக்கொண்டிருக்கிறது
இந்த தேய்ந்த செருப்பு

பல விழாக்களுக்கு
விருந்தினராய் அழைத்தும்
தன்னை வாசலிலேயே
நிறுத்தி வைப்பதை
பார்த்துக் குழம்பிப்போகிறது
இந்த தேய்ந்த செருப்பு

அவ்வப்பொழுது
தன்னைக் கடந்து செல்லும்
பல வண்ண செருப்புகளையும்
ஷூக்களையும் பார்த்து
பொறாமை கொள்கிறது
இந்த தேய்ந்த செருப்பு

எத்தனை மனிதர்களை
எத்தனை மைல்களை
எத்தனைத் தேய்ந்த செருப்புகளை
பார்த்திருக்கும்
இந்த தேய்ந்த செருப்பு

இவ்வளவு கண்டாலும்
தன்னை தைத்த மனிதன்
தேய்ந்து கொண்டிருப்பதை
மட்டும் பார்ப்பதில்லை
இந்த தேய்ந்த செருப்பு

Advertisements

பிம்பம்

அவனுக்கு ஆறு வயது இருக்கும்
அவன் வீட்டிற்குள் சீதனமாய் நுழைந்தேன்

எல்லோரும் என் முகம் பார்த்து
அவரவர் முகத்தைப் பார்த்துக்கொள்வர்
நான் அவர்களை கவனிப்பது
யாருக்கும் தெரியாது

அந்தச் சிறுவனுக்கு
கதவை அடைத்து
அவனம்மா பாலூட்டுவாள்

சில மாதங்கள் கழித்து
என்னை கை காட்டி
“அதோ பாரு நீ இருக்க”
என்று சோறூட்டுவாள்
முதல் முறை
அவன் விழுந்ததும்
எழுந்து நடந்ததும்
என்முன் தான்

பள்ளிக்குச் செல்ல
அடம் பிடிப்பான்
அடி வாங்குவான்

சென்று வந்து
என்னைப் பார்ப்பான்
தன்னைப் பார்ப்பான்
சிறு வயதிலிருந்தே ஆவல் அவனுக்கு

யாரும் பார்க்கவில்லை
என்று நினைத்து
அப்பாவின் சட்டையிலிருந்து
மிட்டாய்க்கு பணமெடுப்பான்

ஒரு வாரம் காய்ச்சல் வந்து படுத்திருந்தான்
ஓடி ஆடின பிள்ளை
ஒடுங்கி போன பின்
மனசு வலித்தது

அரும்பு மீசை
வளர்ந்த பின்
அடிக்கடி என்னை நாடினான்
நேரங்கள் செலவிட்டான்
முகத்திற்கு சாயம் பூசுவதும்
ஒரு நாளைக்கு பத்துமுறை தலைவாருவதுமாய்

பள்ளி முடிந்த பின்
அவனை நான்
அவ்வளவாகப் பார்க்கவில்லை
மாதமொருமுறை வருவான்
பெரிதாக என்னைக் கண்டுகொள்வதுமில்லை
கையிலேயே ஏதோ கண்ணாடி வைத்திருப்பான்
அதிலிருந்து வெளிச்சமெல்லாம் வரும்

ஓரே ஒரு நாள் மட்டும்
என் முன் வந்து அழுதான்
நெஞ்சுக்கிழிய தேம்பினான்
காரணம் தெரியாது
மனசு ஒடிந்தது

வேலைக்குச் சென்ற பின்
சுத்தமாக அவனை நான் பார்க்கவில்லை
சரி, கல்யாணம் ஆன பின்
அவன் குழந்தையை கவனிக்கலாம் என்றிருந்தேன்

ஆனால் ஒரு நாள்
யாரோ ஒருவர் கைப்பட்டு
நான் கீழே விழுந்தேன்
ஒரு பிம்பம்
பல பிம்பங்கள் ஆனது
அவன் அம்மா என்னைக் கூட்டி
குப்பைத்தொட்டிக்குள் போட்டாள்

அப்போது அவன் வீட்டில் இல்லை…

நதியில் விழுந்த இலைகள்

floating.jpg

கிளையோரம் கதிர்பட்டு
கிளர்ந்தெழுந்த துளிரொன்று
நதிக்கரையை எட்டிப்பார்த்ததாம்

தன்பாட்டன்
காய்ந்த இலையாய்
ஓடையில் கயல்களோடு
கடப்பதை கண்டேங்கியது

தானோ அசையாமல்
மரத்திலிருக்க
தன்பாட்டன் கயலானது
இதற்கு பெருங்கவலை

காற்றடிக்கும்போதெல்லாம்
தானும் கிழிந்து விழ
அது ஏங்காத நாளில்லை

ஒரு நாள், தானேங்கிய
எதிர்பாரா சூறாவளி
கிளையைத் தாக்கியது

’விடுதலை!’
’இறுதியாய்!’ என்றெண்ணி
தண்ணீரில் குதித்தது

நீர்ப்பட்டவுடன்
உட்சென்று
பல கயல்களையும்
காய்ந்த இலைகளையும் கண்டது

“தன்பாட்டன் நீந்தவில்லை
தன்பாட்டன் தத்தளித்தான்…”
நிஜம் புரிந்தது

“நதியில் விழுந்த
இலைகள் நீந்துவதில்லை…”
உண்மை விளங்கியபொழுது
கடைசி மூச்சாய்
அந்த இலை
அந்த கிளையைக் கண்டு
கயலானது
கனவானது

இரு கதவுகள்

Untitled-1.jpg

இரு கதவுகள் அடைக்கப்பட
உலகம் திறந்தது

நீல வானிலிருந்து
நீரூற்று நீண்டுகொண்டிருந்தது;
ஊற்றின் எதிர்த்திசையில்
மீன்கள் பறந்தன.

இவன் அதில் நீச்சல் போட வேண்டுமென்று
முடிவெடுத்தான்.
மெல்ல நடக்க;
அருகே செல்ல;
காட்டுப்பகுதியின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலிருந்தும்
தேனீக்கள் அவனை நோக்கி வந்தன…
அச்சத்தில் குனிந்தான்.

கூட்டாய், காற்றிலொரு கூடு அமைத்தன;
எவ்வித உதவியுமின்றி
வெளியில் மிதந்த
அவைக்கண்டு
மெதுவாய் எழுந்தான்.
அச்சம் கொண்டிருந்த விழிகள்
இப்பொழுது ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன,
அதனடியில்
சொட்டுக்கள் சொட்டின,
சிவப்பாய்;
இனிப்பாய்;

இரு கைகள் நீட்டி,
அமிர்தம் பிடித்தான்;
மெல்லப்பருகினான்.

உள்நரம்பிலிருந்து ஓர் இனம்புரியா
உந்துதல் பிறந்தது
பைத்தியம்போல் குதித்தான்
பறக்கத் துவங்கினான்
கண்ணைக் கவர்ந்தன
நீரும், நீல வானமும்;
ஊற்றுக்குள் புகுந்தான்.

கண்களில் துளித்தண்ணீர்கள்
பட்டுத்தெறிக்க
ஞாலம் குலுங்கியது;
ஊற்று மறைந்தது;
பறக்கும் சக்தி குறைந்து
கீழே விழுந்தான்.

இரு கதவுகள் உடைக்கப்பட்டன;

”வெளியே போ”,
என்றார் ஆசிரியர்.
வெளியே சென்றான்.

”மறுபடியும் முயல்வோம்”,
என்று விடுதி அறையை நோக்கி நடந்தான்.

நின்றவன் நகர்ந்தவன்

3341815497_7cc8021631_b

பருவத்துளிகள்
பருமனடைந்து
பரவிக்கொண்டிருந்தன;
வெப்பமிழந்த வெளி
சன்னல் வழி
மோகமாய் அழைக்க,
நகர்ந்தவனும் நின்றவனும்
எட்டிப்பார்த்தனர்.
ரயிலில் சென்றவன்
கையிலோ சுண்டல்;
வீட்டில் இருந்தவன்
கையிலோ ஏடு;
ஒருவரை ஒருவர்
பார்த்துக்கொண்டனர்,
ஒரு கணம்.
காட்டுப்பகுதியின்
தனிவீட்டை
கடந்து சென்றது ரயில்.
மழை அடித்துத் தூறியது
சன்னலை அடைத்து
அவரவர் உலகத்துக்குச் சென்றார்கள்,
நகர்ந்தவன் சுண்டல் உண்டான்
நின்றவன் பக்கத்தை புரட்டினான்.

வாசம்

வாசம் காட்டி வாட்டுகிறது,
அவள் வசிப்பிடமிருந்து வீசும்,
தென்றல்;

திசைமாறச் சொல்கிறேன்.

“முன்பு வேண்டினாய்…
இப்பொழுது வெறுக்கிறாயா?!”
என்றது.

“வெறுக்கவில்லை; மறக்க முயல்கிறேன்”
என்று கூறிவிட்டு
சன்னல்களை அடைக்கிறேன்.

உடல்பிரிந்து

’பொலக்’
சத்தத்தில்
தண்ணீர் தெறிக்க
குதித்த இடத்தை காட்டிக்கொடுத்தன, நீர்க்குமிழிகள்.

சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம்
சைரன் வைத்த வண்டிகள்
வந்தடைந்தன

சம்பவமும் சைரனும்
சேர்ந்தால் தான்
சலசலப்பு ஏற்படுமே!

வேடிக்கைப் பார்க்க
குவிந்தார்கள்
பல வேடிக்கை மனிதர்கள்;
அந்த மேம்பாலத்திலே
நெரிசல் நிகழ்ந்தது.

தீயணைப்பு வீரர்கள்
மிதந்துக்கொண்டிருக்கும்
அந்த பதினைந்து வயது
பையனின் உடல் மீட்க
போராடிக்கொண்டிருக்க,
‘காதல்’ என்றும்
‘தேர்வு பயம்’ என்றும்
’வீட்டுப்பிரச்சனை’ என்றும்
காரணம் கண்டது
கூட்டம்.

தீரா இன்னலிலிருக்கும்
பெற்றோரை அழைத்து
போலீசார் விசாரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

உண்மை அறிந்த ஆன்மாவோ
உடல் துறந்து;
உலகம் பிரிந்து;
வெகு தொலைவில்…