Skip to content

பிம்பம்

November 27, 2017

அவனுக்கு ஆறு வயது இருக்கும்
அவன் வீட்டிற்குள் சீதனமாய் நுழைந்தேன்

எல்லோரும் என் முகம் பார்த்து
அவரவர் முகத்தைப் பார்த்துக்கொள்வர்
நான் அவர்களை கவனிப்பது
யாருக்கும் தெரியாது

அந்தச் சிறுவனுக்கு
கதவை அடைத்து
அவனம்மா பாலூட்டுவாள்

சில மாதங்கள் கழித்து
என்னை கை காட்டி
“அதோ பாரு நீ இருக்க”
என்று சோறூட்டுவாள்
முதல் முறை
அவன் விழுந்ததும்
எழுந்து நடந்ததும்
என்முன் தான்

பள்ளிக்குச் செல்ல
அடம் பிடிப்பான்
அடி வாங்குவான்

சென்று வந்து
என்னைப் பார்ப்பான்
தன்னைப் பார்ப்பான்
சிறு வயதிலிருந்தே ஆவல் அவனுக்கு

யாரும் பார்க்கவில்லை
என்று நினைத்து
அப்பாவின் சட்டையிலிருந்து
மிட்டாய்க்கு பணமெடுப்பான்

ஒரு வாரம் காய்ச்சல் வந்து படுத்திருந்தான்
ஓடி ஆடின பிள்ளை
ஒடுங்கி போன பின்
மனசு வலித்தது

அரும்பு மீசை
வளர்ந்த பின்
அடிக்கடி என்னை நாடினான்
நேரங்கள் செலவிட்டான்
முகத்திற்கு சாயம் பூசுவதும்
ஒரு நாளைக்கு பத்துமுறை தலைவாருவதுமாய்

பள்ளி முடிந்த பின்
அவனை நான்
அவ்வளவாகப் பார்க்கவில்லை
மாதமொருமுறை வருவான்
பெரிதாக என்னைக் கண்டுகொள்வதுமில்லை
கையிலேயே ஏதோ கண்ணாடி வைத்திருப்பான்
அதிலிருந்து வெளிச்சமெல்லாம் வரும்

ஓரே ஒரு நாள் மட்டும்
என் முன் வந்து அழுதான்
நெஞ்சுக்கிழிய தேம்பினான்
காரணம் தெரியாது
மனசு ஒடிந்தது

வேலைக்குச் சென்ற பின்
சுத்தமாக அவனை நான் பார்க்கவில்லை
சரி, கல்யாணம் ஆன பின்
அவன் குழந்தையை கவனிக்கலாம் என்றிருந்தேன்

ஆனால் ஒரு நாள்
யாரோ ஒருவர் கைப்பட்டு
நான் கீழே விழுந்தேன்
ஒரு பிம்பம்
பல பிம்பங்கள் ஆனது
அவன் அம்மா என்னைக் கூட்டி
குப்பைத்தொட்டிக்குள் போட்டாள்

அப்போது அவன் வீட்டில் இல்லை…

Advertisements
Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: